เพราะต้องหาหัวเตาหุงต้มให้กับร้านอาหารต่างๆ และหาซื้อเตาอบให้กับโรงงานผลิตขนมด้วย ซึ่งในสมัยก่อนไม่มีใครทำเตาอบขายเลย คุณสุชาติมีเพื่อนชื่อจำนงซึ่งเคยเป็นลูกน้องของนายช่าง(ร.อ. วิทาน) ซึ่งจบวิศวะมาจากเมืองนอกแล้วมาทดลองทำเตาอบขายในประเทศไทย จึงให้เขาทำเตาให้ลูกค้าที่ต้องการเตาอบ แล้วคุณสุชาติก็ส่งแก๊สให้ลูกค้า เมื่อมีทั้งเตาอบ มีทั้งแก๊สที่จะส่ง บวกกับความพยายามออกหาลูกค้าของเฮียสุชาติ ทำให้มีลูกค้าเป็นพันคน ความต้องการเตาอบก็มาก ลูกค้าต่างต้องรอเตาอบจากคุณจำนง ซึ่งทำช้ามาก1 เดือน 2 เดือนต่อตัว คือคุณจำนงตกดึกจะชวนเฮียสุชาติไปที่สุรัจภัตตราคารแถวเฉลิมไทย สังสรรอยู่เป็นประจำ ทำให้งานไม่เดิน ลูกค้าก็เดือดร้อน ไม่ได้เตาอบใช้ เกิดปัญหามากมาย ภายหลังคุณสุชาติจึงลูกขึ้นทำเตาเอง หาลูกน้องเก่ามา 2 คน ลองทำดู ครั้งนั้นเป็นการหักเหชีวิตครั้งใหญ่

จากการส่งแก๊สอย่างเดียว ก็หันมาทำเตาโดยยืมทุนจากพี่สาว 35,000 บาท โดนเปิดโรงงานทำอยู่ที่ร้านแก็สที่กล้วยน้ำไท ซื้อกรรไกรตัดเหล็ก ตู้เชื่อม และลวดเชื่อม เครื่องพับก็ยังไม่มีต้องไปจ้างเค้าพับแถวตลาดพลู จุดละ 1 บาท เตาแต่ละเตาต้องพับเป็นร้อยๆจุด รถก็ไม่มี ต้องจ้างสามล้อไป เตาแต่ละตัวใช้เวลาเป็น 10 วัน เตาทุกตัว เถ้าแก่จะทำเองและไปส่งเอง ทุกจังหวัดในประเทศไทย เพื่อทดลองเปิดเตาและ อธิบายการใช้โดยละเอียด

ด้วยความอดทนและความประหยัดอดออม จึงเก็บเงินทุนได้ก้อนหนึ่ง แล้วย้ายร้านจากกล้วยน้ำไทมาเช่าที่แถวจุฬา (สามย่าน) เปิดร้านใหม่ เมื่อปี 2518 โดนยัวคงใช้ชื่อเดิมคือกล้วยน้ำไทเตาอบ ส่วนร้านแก็สดั้งเดิมนั้นได้ยกกิจการให้น้องชายไป ระยะหลังเตาอบขายดีมาก ผลิตออกมาไม่ทันขาย คุณสุชาติจึงได้นำเข้าเตาอบ และเครื่องมือดเบเกอรี่ต่างๆจากต่างประเทศมาขายด้วย

ทางด้านบุคคลากร หรืออาจารย์ผู้สอนทำขนมอบเบเกอรี่ก็มีอยู่หลายท่าน ท่านเหล่านี้มีส่วนอย่างมากในการพัฒนาวงการเบเกอรี่ โดยการให้ความรู้และทักษะแด่ลูกศิตย์ของท่าน เพื่อนำไปเปิดกิจการ ทำให้มีผู้นิยมขนมอบและเบเกอรี่มากมายอย่างในปัจจุบัน

ก่อนหน้าที่จะมีโรงเรียนสอนทำขนมอบผุดขึ้นมากมายทุกมุมเมืองเหมือนในปัจจุบันนี้ สมัยก่อนแล้ว การหาช่างทำขนมหรือสูกมือทำขนมสักคนนั้นหายากมาก ใครพอจะมีความรู้ด้านนี้ก็จะถูกแย่งชิงตัวกันเลยทีเดียว ส่วนค่าตัวค่าสูตรก็แพงมาก เป็นหมื่นเป็นแสนทีเดียว ค่าเงินสมัยก่อนนะคะ

เริ่มแรกเชพฝรั่งของโรงแรมต่างๆที่เข้ามาทำขนมอบต่างๆ จะมีลูกมือช่อยทำขนมอบเป็นคนไทยหรือคนจีน เมื่อสั่งสมประสบการณ์จากเชพระยะหนึ่ง บางท่านก็ออกมาทำเอง รับงานนอก หรือรับสอนตามร้าน หรือรับจ้างทำขนมให้แต่ไม่บอกสูตร คือปิดประตูทำคนเดียว

อีกลักษณะหนึ่งคืออาจารย์ต่างๆที่จบจากต่างประเทศเช่นฟิลิปปีนส์ หรือทางยุโรป กลับมาท่านก็รับสอนเบเกอรี่เหมือนกัน

อาจารย์ท่านเหล่านี้ เช่นอาจารย์พูนศรี อาจารย์โจ๊ะซัง และอาจารย์ไพเราะ ซึ่งปัจจุบันท่านก็ยังรับสอนอยู่ค่ะ เมื่อก่อนการเรียนการสอนนั้นก็จะถูกจัดขึ้นโดยโรงโม่แป้ง หรือบริษัทขายแป้ง อย่างเช่นของยูไนเต็ด หรือแป้งแหลมทอง จะเป็นลักษณะที่สอนเพื่อให้คนทำเป็น ทานเป็น เมื่อขนมอบแพร่หลาย จะได้ขายแป้งได้งัยคะ